Ονομάζομαι Πετράκη Παρασκευή είμαι από την Κρήτη. Θέλω  να καταθέσω μία από τις τόσες πολλές εμπειρίες που έζησα με τον σεβαστό πνευματικό μου πατέρα Γέροντα Προκόπιο.

Πρώτα απ’ όλα θέλω να ευχαριστήσω τον Θεό που με αξίωσε να γνωρίσω  έναν τόσο μεγάλο Πνευματικό, που με τη δύναμη της  πίστης και της προσευχής του βοήθησε όχι μόνο εμένα και την οικογένεια μου αλλά και πάρα πολύ κόσμο.

Τον Ιούνιο του 2015, ο αδελφός μου Κωνσταντίνος και η νύφη μου Ευαγγελία ετοιμαζόταν να φέρουν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, τον μικρό Γιαννάκη.

Βρισκόμασταν όλοι οικογενειακώς στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου και περιμέναμε να ξεκινήσει ο τοκετός ,ξαφνικά η νύφη μου παθαίνει ακατάσχετη αιμορραγία με αποτέλεσμα να μπει εσπευσμένα στο χειρουργείο. Εμείς περιμέναμε με αγωνία έξω από το χειρουργείο και ξαφνικά μια νοσοκόμα βγάζει το παιδί τρέχοντας, πηγαίνοντας το  στη μονάδα εντατικής νεογνών. Εμένα μου είπαν να πάω στο γραφείο κίνησης του νοσοκομείου και να βγάλω  ένα εισιτήριο για να το πάω στη μονάδα νεογνών. Είναι το χαρτί που βλέπετε στη παρακάτω φωτογραφία.

Το εισιτήριο αυτό το έβγαλα φωτογραφία γιατί δεν μπορούσα να σκεφτώ και να καταλάβω εκείνη την ώρα αυτό που έγραφε (περιγεννητική ασφυξία )και ήθελα να ρωτήσω κάποιον γιατρό να μας πει τι είχε το παιδί.

Περιμέναμε έξω από την εντατική μονάδα μαζί με τα αδέλφια μου, αφού πρώτα είχαμε ενημερωθεί ότι η νύφη μου είναι καλά, τότε βγήκε ο γιατρός και μας είπε ότι το παιδί δεν έχει ελπίδες ζωής γιατί γεννήθηκε νεκρό και με πολλές προσπάθειες το ξαναεπανέφεραν στη ζωή αλλά υποστηρίζεται πλέων μηχανικά. Τότε το μόνο που μπορέσαμε να κάνουμε ήταν να γονατίσουμε  και να παρακαλέσουμε τον Θεό να κάνει το καλύτερο. Θυμήθηκα τότε τον Γέροντα που μας έλεγε για τον Άγιο Νεκτάριο, ότι αν τον επικαλεστούμε με πίστη θα μας βοηθήσει ,έτσι και έκανα. Κάποια στιγμή έφυγα για να βρω τον ιερέα του νοσοκομείου για να   βαφτίσει το παιδί, όπως περπατούσα  στο διάδρομο , με σταματάει μία κυρία και μου λέει: «παιδί μου βλέπω την αγωνία σας και θα ήθελα να σου δώσω λίγο λαδάκι που είναι από το καντήλι του Αγίου Νεκταρίου από την Αίγινα». Εκείνη την στιγμή τα έχασα! Ένιωσα μέσα μου ότι όλα θα πάνε καλά, αμέσως το έδωσα στο αδελφό μου για να σταυρώσει το παιδί.

Εδώ θέλω να ευχαριστήσω τον Ιερέα Ιωάννη Μπανασάκη που ήρθε με μεγάλη προθυμία να βαφτίσει τον ανιψιό μου γιατί δεν βρίσκαμε τον Ιερέα του νοσοκομείου,  επίσης τον ευχαριστώ  για την στήριξη του  στην μεγάλη αυτή περιπέτεια που περάσαμε.

Το παιδί βαπτίστηκε με αεροβάφτισμα.

Στη συνέχεια επικοινώνησε ο σύζυγός μου με τον π.Προκόπιο μοναχό στην Παναγία Πάντων Χαρά, του εξηγεί τι είχε συμβεί και εκείνος μας είπε ότι θα ενημερώσει τον Γέροντα Προκόπιο.

Εντωμεταξύ οι γιατροί μας ενημέρωσαν λέγοντας μας ότι ο μικρός Γιαννάκης δεν έχει πιθανότητες ζωής γιατί  τα  νεφρά του δεν λειτουργούσαν καθόλου, μάλιστα μας έλεγαν και να ζήσει θα έχει πολύ σοβαρά προβλήματα και εγκεφαλικής λειτουργίας λόγω της ασφυξίας που  υπέστη.

Σε λίγη ώρα μας  παίρνει τηλέφωνο ο π. Προκόπιος ο μοναχός και μα λέει  ότι ο Γέροντας είπε  να μην ανησυχούμε  γιατί το παιδί είναι στα χέρια του Χριστού.

Την επόμενη μέρα μίλησα με τον Γέροντα Προκόπιο , του είπα πως έχει η κατάσταση του παιδιού , εκείνος μου είπε ότι το παιδί θα γίνει καλά και να μην ανησυχούμε,   να κάνουμε όλοι  εντατική  προσευχή και να κοινωνήσουμε οικογενειακώς αλλά πρώτα να κοινωνήσουμε τον μικρό. Τότε του είπα «μα γέροντα οι γιατροί μας είπαν ότι δεν έχει ελπίδες ζωής  και να ζήσει θα έχει σοβαρά προβλήματα»   αμέσως μου απάντησε με σιγουριά   «να μην στεναχωριέστε και να πεις στον αδελφό σου και τη νύφη σου ότι το παιδί θα γίνει καλά και δεν θα έχει κανένα πρόβλημα». Επίσης μου είπε ότι «μία ώρα για τους γιατρούς είναι χίλια χρόνια για τον Θεό».

Κάναμε αυτά που μας είπε ο Γέροντας , κοινωνήσαμε το παιδί και μόλις το κοινωνήσαμε, άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα αμυδρά σημάδια βελτίωσης!! Τότε οι γιατροί αποφάσισαν και  έστειλαν το παιδί με στρατιωτικό ελικόπτερο στο νοσοκομείο ΠΑΙΔΩΝ,  στην Αθήνα, συνοδευόμενο από τον αδελφό μου. Οι γιατροί και εκεί δεν έδιναν ελπίδες στο παιδί , έλεγαν στον αδελφό μου ότι είχαν πει και οι γιατροί του Βενιζελείου.

Μετά από μια επιτυχημένη  χειρουργική επέμβαση των νεφρών και πολλές προσπάθειες των γιατρών, άλλα πάνω απ’ όλα με την  βοήθεια του Θεού και τις μεσιτείες  του Γέροντά μας , ο μικρός Γιαννάκης ξέφυγε τον κίνδυνο!!.

Σε όλη τη διάρκεια της παραμονής του ανιψιού μου στο ΠΑΙΔΩΝ, επικοινωνούσαμε με τον Γέροντα και μας εμψύχωνε γιατί οι γιατροί μας έλεγαν συνεχώς το πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση του ,ο Γέροντας  μας έλεγε πάντα: πολύ  προσευχή  και συχνή θεία κοινωνία    απ ’όλους και όλα θα πάνε καλά. Έγιναν όλα όπως μας τα είχε πει.

Μετά από ένα μήνα που κατέβηκαν από Αθήνα, χρειάστηκε να εισαχθεί ξανά στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Κρήτης( όχι για κάτι σοβαρό), ήρθαν όλοι οι γιατροί που βρισκόταν τότε στη μονάδα εντατικής που είχαν ζήσει το περιστατικό και δεν πίστευαν στα μάτια τους,   μάλιστα έλεγαν  στον αδελφό μου ότι ο μικρός έζησε  από θαύμα.

Σήμερα ο Γιαννάκης είναι  δυο χρονών, είναι μια χαρά , παίρνει μόνο μια φαρμακευτική αγωγή για την αποκατάσταση των νεφρών, που και πάλι εδώ ο Γέροντας μας είπε ότι τα νεφρά θα αποκατασταθούν πλήρως με την συχνή θεία κοινωνία.

Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από τους γονείς του μικρού Γιαννάκη και απ’ όλη την οικογένεια μου προς τον αείμνηστο Γέροντα Προκόπιο για την μεγάλη βοήθεια του όχι μόνο για το περιστατικό που σας ανέφερα παραπάνω αλλά και για πολλές άλλες περιπτώσεις που μας έχουν συμβεί.

Θέλω να εκφράσω  την μεγάλη αγάπη και ευγνωμοσύνη μου προς τον αείμνηστο πνευματικό μου Πατέρα, που μας στήριζε και μας στηρίζει ακόμα και τώρα.

Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε Γέροντα!!!

 

 

(Ο μικρός Γιαννάκης )