Ονομάζομαι Χανιωτάκης Κυριάκος από Ηράκλειο Κρήτης.

Είμαι πνευματικό παιδί του Γέροντα και έζησα δίπλα του ένα χρόνο στο μοναστήρι Παναγία Πάντων Χαρά.

Θα σας διηγηθώ  ένα σύντομο θαυμαστό περιστατικό από τα πολλά που έζησα κοντά του.

Οδηγούσα το αμάξι του Γέροντα και επιστρέφαμε με Αυτόν στην Ιερά Μονή από την Αθήνα όπου είχαμε πάει. Φτάνοντας στα πρώτα διόδια, βλέπω μια μηχανή με τον οδηγό της, σταματημένη και πίσω της μια νταλίκα και αυτή σταματημένη. Όταν άνοιξε η μπάρα για να φύγουν, ο  οδηγός της  μηχανής για κάποιο λόγο δεν έφυγε αμέσως  με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ο οδηγός της νταλίκας και να βάλει σχεδόν από κάτω τον οδηγό της μηχανής. Μόλις το είδα φωνάζω στον Γέροντα <Γέροντα, Γέροντα κοιτάξτε!!!> και του δείχνω με το χέρι μου. Αμέσως ο Γέροντας έκλεισε τα μάτια και κατέβασε το κεφάλι του. Αυτομάτως η νταλίκα ακινητοποιήθηκε ,κοκάλωσε που λέμε, χωρίς ο οδηγός της να καταλάβει τίποτα αφού δεν είχε αντιληφθεί ότι είχε βάλει τον οδηγό της μηχανής από κάτω. Είδαμε τον οδηγό να σηκώνεται από κάτω χωρίς να έχει πάθει τίποτα και άρχισε να διαμαρτύρεται στον οδηγό της νταλίκας , εμείς φύγαμε κάνοντας τον σταυρό μας και δοξάζοντας τον Θεό για την αποτροπή αυτού του  θανατηφόρου ατυχήματος.

Ο Γέροντας δεν μου είπε τίποτα αλλά εγώ ήξερα ότι επενέβη ο ίδιος.

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γέροντα  Προκόπιο και όλα όσα  έζησα δίπλα του.

Ήταν και θα είναι πάντα καθοδηγητής στη ζωή μου.