Όπως τονίζουν οι Πατέρες, η αγιότητα επιτυγχάνεται δια της μιμήσεως του Χριστού, και δια της επαναλήψεως της ζωής των Αγίων. Αυτή η μίμηση της ζωής των αγίων είναι η καλύτερη τιμή για τους Αγίους. Ας βαδίσουμε κι εμείς οι ανάξιοι όσο γίνεται πιο κοντά στα χνάρια του Αγίου Πνευματικού μας Πατέρα, ο οποίος από πολύ νωρίς αξιώθηκε να λάβει πλούσιες τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Δεν τις κράτησε όμως για τον εαυτό του ο Γέροντας της αγάπης, παρά τις κατέθεσε στην διακονία των ανθρώπων, που τόσο πολύ αγαπούσε, διότι όπως είπε κάποτε ο ίδιος, (αναφορά στο βιβλίο Γέροντας Προκόπιος του Αποστόλη Χατζημάγκου) τρεις ήταν οι μεγάλες του αγάπες, ο Θεός , οι άνθρωποι και η θάλασσα.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τον ταπεινό, τον σεμνό πνευματικό μας Πατέρα. Ποια αρετή, ποια χάρη, ποιο τάλαντό του πρώτο να θαυμάσει και πως με λόγια από άνθρωπο αμαρτωλό να τα εξυμνήσει. Κάθε φορά που γυρίζουμε πίσω ανακαλύπτουμε κάτι καινούριο, κάτι που δεν είχαμε προσέξει. Διότι όταν ο ουρανός είναι γεμάτος φως δε φαίνονται τα αστέρια. Κι ας είναι πάντα εκεί στην ίδια θέση. Έτσι και οι χάρες του Γέροντα ήταν τόσες που επισκίαζε η μία την άλλη. Ο ίδιος άλλωστε επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία πως σκοπός της ζωής μας είναι η αγιότης. Δεν έμενε όμως μόνο στα λόγια, καθώς εγνώριζε πολύ καλά πως χωρίς προσευχή και πρότυπο η παιδαγωγία είναι αδύνατη. Όσοι είναι γονείς πολύ καλά γνωρίζουν πως όσες φορές κι αν πούνε κάτι στα παιδιά τους το αποτέλεσμα θα είναι αβέβαιο, εκτός και αν ζητήσουν μυστικά από τη μεγάλη μας μητέρα την Παναγία και τον Πατέρα όλων μας να συνδράμουν και παράλληλα και εκείνοι δώσουν πρώτοι το παράδειγμα, ώστε αυτό να γίνει δεύτερη φύση των παιδιών.

Αυτή την κληρονομιά έδωσε ο Άγιος Νεκτάριος στον Όσιο Φιλόθεο και κατόπιν εκείνος στον Πνευματικό μας Πατέρα. Αυτό τον σπόρο προσπάθησε να φυτέψει και στις δικές μας τις ψυχές ο Άγιος Γέροντας μας.

Έλεγε συχνά πως εκείνος είναι πνευματικό εγγόνι του Αγίου Νεκταρίου και εμείς πνευματικά του δισέγγονα.

Αν μόνο αναλογιστούμε αδελφοί μου πόσο βαριά κληρονομιά κουβαλάμε θα συγκλονιστούμε από το μέγεθος της δικής μας ευθύνης. Ας προσπαθήσουμε όλοι ανεξαιρέτως να ομοιάσουμε όσο μπορούμε περισσότερο στον Μακαριστό μας άγιο πνευματικό πατέρα. Ας ταπεινωθούμε όλοι και ας βάλουμε αρχή μετανοίας, να μην κοιτάμε τα λάθη του αδερφού αλλά να οικτίρουμε τα δικά μας. Αυτό ας είναι το μνημόσυνο που θα του παραθέτουμε κάθε μέρα τα παιδιά του, διότι αυτό μόνο του πρέπει.